Identity Pieces

In december 2024 was de expositie 'Identity Pieces' te zien in Galerie Kruitberg in Amsterdam Zuidoost.

In Identity Pieces verkent Monique Duurvoort de complexiteit van identiteit, achtergrond en perceptie. Thema's als erfgoed, culturele identiteit, zelfbeeld en symboliek worden tot uitdrukking gebracht in beweging en vorm.

Monique's installaties en choreografieën onthullen persoonlijke en universele verhalen, en nodigen uit tot (zelf)reflectie.

Geëxposeerd werk

Video 'Enforced by reason IIII'
Dansers/dancers: Laquelle D. Galdey en Vincent Verburg

Foto's en gipsafdruk
Gemaakt o.b.v. één specifieke beweging uit 'dansfilm Armazoen', onderdeel van Kunstproject Armazoen.

Fragmenten uit installatie 'Heinde en ver'
Met de installatie Heinde en ver onderzocht ik de zwart-witte familielijn van mijn moeders kant, en legde deze in mijn installatie ter vergelijking naast elkaar. Gemaakt voor 'LANGSTME', de derde triënnale van Beetsterzwaag georganiseerd door Kunsthuis SYB. Zingende stem: Eva Nijman van Zanten (mijn moeder).

Video's 'Vlag I' en 'Vlag II'
Beiden gemaakt als een ode aan de perceptie van mijn Nederlandse identiteit.

Gedicht 'Mirror Mirror on the wall'
Fragment uit de dansvoorstelling ODE gemaakt voor de opening van de expositie en lancering van het kunstboek INSIDE BLACK.

Hoofdstuk 'A Diary of Reflection' (onderdeel van het boek INSIDE BLACK)
Voor het boek INSIDE BLACK schreef ik het hoofdstuk A Diary of Reflection waarin ik reflecteer op bepaalde ervaringen uit mijn leven in professionele dans. Hoe ik ben opgevoed binnen het ballet, hoe ik, vanuit de context van (de esthetiek van) ballet heb geleerd naar mijzelf en mijn omgeving te kijken, en hoe ik daar door de jaren heen tegenaan ben gaan kijken.
Het boek INSIDE BLACK is ontworpen en samengesteld door Leslie Browne. Redacteur is Joan Gannij.

Installatie 'Sleeping/Woke Beauty'
Het vanaf mijn negende gevormd zijn binnen de professionele academische dans, oftewel ballet, om te voldoen aan de normen van 'superieure' excellentie – via training, het hervormen van het lichaam, internalisatie, belichaming en het leven binnen een ongrijpbaar kader dat mijn witheid boven mijn zwartheid waardeert – maakt dat mij een 'gedomesticeerde' kunstenaar?
Is mijn doel om mijn eigen perceptie van esthetiek in bewegingsvocabulaire te dekoloniseren?